بــــــــسم رب الشـــــــهدا و الصـــــــدیقین 

 

 شهيد ذوالـفقار ولی زاده

 شهيد سید علی حسینیان

 شهيد ســــرالله نـــــادری

 

 

       پيامك گروه ۰۹۳۹ ۱۹۲۲۱۱۳

.:: شـما هـم مـیتـوانـید با ارسال نام شهدا به جمع اوری اطلاعات شهدا کمک کـنـیـد ::.

╗═══════════════ ೋ═════════════╔
      شـــادی روح امــــام و شــــهـــــدا صـــــلـــــوات   

╝═════ الّـلـهُـمَّ صَـلِّ عَـلـی مُـحَـمَّـد وَآلِ مُـحَـمَّـد وَ عَـجِّـل فَـرَجَـهُـم ═════╚

::: معرفی منطقه پوروا

بعد از سه راه بندبن {سه راهی که مسیر بین دهستان استخرپشت و دهستان زارم‌رود را جدا میکند}، اولین منطقه‌ای که چشم هر مسافری به متش خیره می‌شود، منطقه زیبا و چشم‌نواز «پوروا» است. این منطقه در پای کوه 850 متری پوروا واقع شده، که شامل سه روستای ملاخیل، صفرمیان و پوروا بوده که بصورت سه رأس یه مثلث به فاصله تقریبی 4 کیلومتر از همدیگر قرار گرفته‌اند. آنطور که در نقشه جغرافیایی مشاهده می‌شود، این سه روستا نسبت به سایر روستاهای منطقه فاصله‌ی بیشتری دارند، که این فاصله را انبوهی از بهترین و زیباترین نوع جنگل‌های استان (میان‌بند) تشکیل میدهد. وجود درختانی به طول دهها متر و دره‌های عمیق و پوشیده از جنگل و چشمه‌های جنگلی با آب گوارا و خنک، آبشارهای متعدد و زیبا و نیز اماکن زیارتی مانند امامزاده زین‌العابدین در روستای ملاخیل و امامزاده زبیده در روستای صفرمیان، آرامش روحی خاصی به گردشگران می‌دهد. قله 850 متری کوه پوروا، به همه مناطقه و آبادی‌های اطراف، از جمله مناظر روستاهای دهستان پی‌رجه در بخش مرکزی مانند گلورد، کنت، خرم‌چماز و سایر روستاها احاطه داشته و چشم‌اندازهای زیبایی دارد.

در فاصله روستای پوروا و روستاهای خرج‌چماز و بندبنی از توابع دهستان پی‌رجه بخش مرکزی، جنگل‌های بکر و رویایی، چشمه‌های زیبا و آبشارهای دیدنی بسیار ستودنی است. از جمله میتوان به آبشار سرکن، آبشار چلم‌رز، علی‌کولا چشمه، چشمه گدموزی و ... اشاره کرد که در محیط زیبای جنگلی واقع شده و جذابیت خاصی را داراست. از جمله آثار تاریخی این منطقه، میتوان به «شهر قدیمی و تخریب شده بندبن‌ده» که مابین روستای دوآب (از توابع پی‌رجه) و روستای پوروا واقع شده نام برد. که در کتاب تاریخ طبرستان (ابن‌اسفندیار/ص178) از این منطقه ب عنوان بعدان یاد شده و آمده است : «دارای ساخلوی نظامی بوده، با 200 مرد خراسانی  تحت فرماندهی عمر بن شیعه که در آنجا مستقر بودند.» اکنون بقایای حفر خندق، نقاط دیده‌بانی، آثار مسکونی و استخر یا آب‌بندانی که مورد استفاده قرار میگرفت، برجای مانده است.

همچنین سکونت مردم در این ده تا حدود 400 سال گذشته از سوی بومیان نقل شده است. راویان محلی معتقدند که این ده بزرگ در اثر بیماری طاعون و درگیری‌های قومی و قبیله‌ای از هم پاشیده شده است. و همچنین آثار و بقایای باستانی و اسکلت‌های تاریخی زیادی در تپه‌های جنگلی اطراف روستای پوروا مشاهده می‌شود که نشان از تمدن کهن چند هزار ساله منطقه دارد.

منبع : جاذبه‌های گردشگری در نکا - اکبر مقدسی